Posterior pelvik halka yaralanmaları, pelvik stabilitenin temel belirleyicisi olmaları nedeniyle pelvik travmalar içinde özel öneme sahiptir. Son yıllarda özellikle dinamik instabilite kavramının daha iyi anlaşılması ve yaşlı hastalarda görülen fragilite kırıklarının daha sık tanınması, bu yaralanmalara yaklaşımı belirgin şekilde değiştirmiştir. Başlangıçta stabil kabul edilen bazı lateral kompresyon tipi yaralanmaların dinamik değerlendirmede instabil davranış gösterebildiği, yaşlı hastalarda ise pubik ramus kırığına sıklıkla posterior halka komponentinin eşlik ettiği gözlenmiştir. Bu nedenle güncel yaklaşım yalnızca statik radyografik görünüme değil, yaralanmanın mekanik davranışına ve hastanın fonksiyonel durumuna dayanmaktadır. Posterior pelvik halka yaralanmalarında tedavi planlaması yapılırken posterior instabilitenin derecesi, kemik kalitesi, mobilizasyon kapasitesi ve eşlik eden deformite birlikte değerlendirilmelidir. Bu derlemede, posterior pelvik halka yaralanmalarına güncel yaklaşım; biyomekanik özellikler, sınıflama sistemleri, posterior instabilitenin tanınması, yaşlı hastalarda görülen fragilite kırıkları, cerrahi karar verme süreci ve güncel stabilizasyon yöntemleri çerçevesinde ele alınmıştır. Ayrıca perkütan sakroiliak vida, transiliak-transsakral vida ve lumbopelvik fiksasyon yöntemlerinin biyomekanik temelleri, avantajları ve sınırlılıkları tartışılmıştır.