Yaşlı hastada femur boyun kırıkları, artan yaşlı nüfusla birlikte sıklığı giderek artan, yüksek mortalite ve morbiditeyle ilişkili eklem kapsülü içi proksimal femur kırıklarıdır. Femur başı kanlanmasının kırılgan yapısı nedeniyle bu kırıklar kaynamama ve avasküler nekroz açısından yüksek risk taşır. Tedavi kararı, kırığın deplasman derecesi ile hastanın biyolojik yaşı, kemik kalitesi ve fonksiyonel durumu temelinde bireyselleştirilerek alınmalıdır. Deplase olmayan (Garden tip I ve II) kırıklarda, 80 yaş ve altındaki, posterior tilti 20°’nin altında olan hastalarda osteosentez; daha ileri yaşta ya da yüksek posterior tiltli kırıklarda artroplasti seçenekleri düşünülmelidir. Deplase (Garden tip III ve IV) kırıklarda artroplasti standart yaklaşımdır. Çoğu hastada hemiartroplasti yeterli olurken aktif ve biyolojik yaşı genç olan seçilmiş hastalarda total kalça artroplastisi daha iyi fonksiyonel sonuç sağlayabilir. Femoral stem tercihi, özel bir kontrendikasyon olmadığı sürece çimentolu olmalıdır. Cerrahi tedavinin başarısı; mümkün olan en kısa sürede ameliyatın yapılması, etkili ağrı kontrolü, deliryumun önlenmesi, erken mobilizasyon, tromboprofilaksi ve ortogeriatrik yönetimin uygulanmasına bağlıdır. Her yaşlı hastadaki femur boyun kırığı, aynı zamanda osteoporoz tedavisinin başlatılmasıyla bir sekonder kırık önleme fırsatı olarak değerlendirilmelidir.