Ön çapraz bağ (ÖÇB) rekonstrüksiyonu sonrasında gelişen greft yetmezliği; cerrahi teknik, biyolojik iyileşme, rehabilitasyon ve hastaya ait anatomik faktörlerin etkileşimi sonucunda ortaya çıkmaktadır. Özellikle artmış posterior tibial eğim (PTE), anterior tibial translasyonu artırarak greft üzerindeki yüklenmeyi artıran ve revizyon cerrahilerinde yeniden başarısızlık riskini yükselten önemli bir anatomik risk faktörüdür. Son yıllarda, yüksek PTE’ye sahip hastalarda sagittal düzlem biyomekaniğini düzeltmek amacıyla uygulanan slope düzeltici osteotomiler, revizyon ÖÇB rekonstrüksiyonunun önemli tamamlayıcı prosedürlerinden biri hâline gelmiştir. Bu derlemede, PTE’nin biyomekanik önemi, slope düzeltici osteotomilerin endikasyonları, radyografik değerlendirme yöntemleri ve cerrahi planlama prensipleri ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Ayrıca; tüberkül altı, tüberkül seviyesi ve tüberkül üzeri osteotomi teknikleri, cerrahi uygulama basamakları, greft seçimi, osteotomi tespiti ve eşlik eden ek prosedürler güncel literatür eşliğinde özetlenmiştir. Ameliyat sonrası rehabilitasyon süreci ile spora dönüş kriterleri de gözden geçirilmiştir. Güncel klinik çalışmalar ve sistematik derlemeler, slope düzeltici osteotominin PTE’yi ve anterior tibial translasyonu azaltarak diz stabilitesini artırdığını, hasta tarafından bildirilen fonksiyonel sonuçları iyileştirdiğini ve özellikle artmış PTE’ye sahip revizyon olgularında yeniden greft yetmezliği riskini azaltabileceğini göstermektedir. Bununla birlikte; optimal hasta seçimi, cerrahi endikasyonlar ve uzun dönem klinik sonuçların daha net ortaya konulabilmesi için yüksek kanıt düzeyine sahip prospektif çalışmalara gereksinim devam etmektedir.