Total dirsek artroplastisi (TDA); romatoid artrit, primer osteoartrit ve kompleks distal humerus kırıkları gibi dirseğin fonksiyonel bütünlüğünü bozan patolojilerin tedavisinde kullanılan kritik bir cerrahi prosedürdür. Tarihsel süreçte tam kısıtlı menteşeli tasarımlarla başlayan gelişim süreci, yüksek gevşeme ve mekanik başarısızlık oranları nedeniyle yerini yarı-kısıtlı ve bağlantısız (unlinked) implantlara bırakmıştır. Günümüzde yaygınlaşan bağlantısız protezler, dirsek biyomekaniğini taklit ederek kemik stokunu koruma avantajı sunarken; stabilite için sağlam ligamentöz desteğe ihtiyaç duymaktadır. Buna karşın, bağlantılı yarı-kısıtlı sistemler (Coonrad-Morrey, Nexel vb.), kontrollü varus-valgus serbestliği sağlayarak kemik-çimento arayüzündeki stresi minimize etmekte ve özellikle instabilite riski yüksek olgularda başarılı fonksiyonel sonuçlar vermektedir. Modern tasarımlar arasında yer alan Discovery gibi kondiler taşıyıcı sistemler ve Latitude gibi dönüştürülebilir (convertible) modüler implantlar, cerraha operasyon sırasında bağlantı tipini belirleme esnekliği tanıyarak revizyon oranlarını düşürmeyi hedeflemektedir. Literatür verileri, TDA’nın enflamatuvar artritli hastalarda yüksek sağkalım oranlarına sahip olduğunu göstermekle birlikte; genç ve posttravmatik hasta grubunda aseptik gevşeme, enfeksiyon ve polietilen aşınması gibi komplikasyon risklerinin halen önemli bir sorun teşkil ettiğini ortaya koymaktadır.