Revizyon total diz artroplastisi, primer diz protezi uygulamasının başarısızlıkla sonuçlandığı durumlarda hastanın ağrı ve fonksiyon kaybını gidermek amacıyla başvurulan, planlaması ve cerrahi tekniği oldukça karmaşık bir işlemdir. Bu tür cerrahilerde karşılaşılan temel zorluklar; önceki implantların çıkarılması sırasında meydana gelen kemik kayıpları, yetersiz bağ-doku yapıları ve buna bağlı gelişebilecek instabilite riskleridir. Bu nedenle revizyon diz protezlerinde primer uygulamalardan farklı olarak; uzun ve sağlam stem desteklerine, çeşitli düzeylerde stabilite sağlayan artikülasyon sistemlerine ve kemik defektlerini telafi etmeye yönelik yapısal takviyelere ihtiyaç duyulmaktadır. Diz protezi tasarımları, 1970’li yıllardan günümüze kadar ciddi bir gelişim sürecinden geçmiştir. Başlangıçta kullanılan menteşeli, tek eksenli protezler yerini; modüler, anatomik yapıya daha uygun ve fonksiyonel stabiliteyi artıran sistemlere bırakmıştır. Özellikle çimentolu ve çimentosuz stem tasarımlarının yanı sıra posterior stabilize, varus-valgus kısıtlamalı ve rotasyonel menteşeli gibi farklı kısıtlama düzeyleri ile klinik ihtiyaca göre protez seçimi yapılabilmektedir. Metafizyel kemik kayıplarının yönetiminde kullanılan metal augmentler, trabeküler yapıya sahip konik implantlar (cone) ve metafizyal sleeve sistemleri, mekanik stabilitenin yeniden sağlanmasında etkin çözümler sunmaktadır. Bununla birlikte, polietilen eklem yüzeylerinde uygulanan yüksek kesme dayanımlı ve çapraz bağlı malzemeler sayesinde aşınma direnci artırılmış, uzun dönem osteolitik gevşeme oranları azaltılmıştır. Son yıllarda gelişen üç boyutlu yazıcı teknolojileri sayesinde hastaya özel olarak tasarlanmış poröz implantlar üretilebilmekte ve büyük kemik defektleri daha anatomik şekilde onarılabilmektedir. Bu derlemede, revizyon diz protezlerinin tasarım evrimi tarihsel perspektifle incelenecek; modern uygulamalar, güncel literatür ışığında değerlendirilerek farklı tasarımların endikasyonları ve klinik sonuçları tartışılacaktır.