Dirsek osteoartriti, görülme sıklığı kalça ve diz osteoartritine göre daha düşük olmasına rağmen, üst ekstremite fonksiyonlarına etkisi nedeniyle klinik pratiğe önemli ölçüde yansıyan heterojen bir dejeneratif eklem hastalığıdır. Hastalık çoğunlukla posttravmatik kökenli olup genç ve aktif bireyleri etkileyebilmekte; primer olgularda ise tekrarlayıcı mekanik yüklenmeye bağlı osteofitik dejenerasyon ön planda izlenmektedir. Klinik tablo ağrı, ilerleyici hareket kısıtlılığı, mekanik impingement ve fonksiyon kaybı ile karakterizedir. Dirsek osteoartritinde tedavi planlamasını güçleştiren temel unsur, hastalığın farklı klinik fenotiplerde seyretmesi ve hasta beklentilerinin geniş bir yelpazede yer almasıdır. Güncel yaklaşım, etiyoloji temelli sınıflamadan ziyade fenotip temelli değerlendirmeyi ve görüntüleme bulgularının tedavi algoritmasına entegre edilmesini önermektedir. Eklem aralığının korunduğu, osteofit baskın olgularda artroskopik veya açık eklem koruyucu girişimler ön planda yer alırken, diffüz kıkırdak kaybı ile seyreden ileri evre hastalarda artroplasti ve kurtarıcı cerrahiler gündeme gelmektedir. Bu derlemenin amacı, dirsek osteoartritinin epidemiyolojisini, biyomekaniğini, klinik fenotiplerini ve güncel tedavi yaklaşımlarını bütüncül biçimde ele alarak, klinik karar sürecine rehberlik eden algoritmik bir bakış açısı sunmaktır.