Dirsek eklemi, üst ekstremitenin fonksiyonel zinciri içerisinde hem yüksek stabiliteyi hem de geniş hareket açıklığını aynı anda sağlamak zorunda olan, biyomekanik açıdan karmaşık bir eklemdir. Dirsek stabilitesi; kemiksel uyum, kapsüloligamentöz yapılar ve dinamik kas stabilizatörleri arasındaki hassas dengeyle sağlanır. Bu dengenin bozulması, klinik olarak hafif güvensizlik hissinden tekrarlayan subluksasyon ve çıkıklara, ağrıya ve ileri fonksiyonel kayıplara kadar uzanan bir instabilite spektrumuna yol açabilir. Akut travmatik çıkıklar ve kırıklı- çıkıklar, tekrarlayıcı mikrotravmalar (özellikle atıcı sporlar), iyatrojenik bağ hasarları ve yetersiz tedavi edilmiş ligamentöz lezyonlar dirsek instabilitesinin başlıca nedenleridir. Cerrahi tedavi, konservatif yaklaşımlara yanıt vermeyen, yapısal instabilitesi bulunan ve belirgin fonksiyonel kısıtlılık yaşayan hastalarda temel tedavi seçeneğini oluşturur. Güncel cerrahi yaklaşım, instabiliteyi tek bir bağ lezyonu olarak değil; kemiksel ve yumuşak doku bileşenlerinin birlikte değerlendirildiği patern-temelli bir patoloji olarak ele almayı gerektirmektedir. Bu derlemede dirsek instabilitesinin anatomik ve biyomekanik temelleri, patofizyolojisi ve sınıflandırılması, klinik değerlendirme ve tanı süreci, cerrahi tedavi endikasyonları ve teknikleri, yardımcı stabilizasyon yöntemleri, ameliyat sonrası rehabilitasyon, klinik sonuçlar, komplikasyonlar ve güncel tartışmalar literatür ışığında kapsamlı olarak ele alınmıştır.