Dirsek eklemine cerrahi yaklaşım, karmaşık ligamentöz ve nörovasküler anatomisi nedeniyle teknik olarak zordur. Artan dirsek travmaları ile birlikte kırık ve instabiliteye yönelik cerrahi tedavilerde farklı yaklaşımlar geliştirilmiştir. Cerrahi yaklaşımın temel amacı, patolojik bölgeye güvenli erişim sağlamak, yeterli görselleştirme elde etmek ve yumuşak dokuların korunmasını sağlamaktır. Lateral yaklaşımlar, özellikle radyal baş patolojileri, kondil kırıkları ve kapsüler gevşetmelerde en sık kullanılan yöntemlerdir. Medial yaklaşımlar daha çok koronoid kırıkları ve medial kollateral ligament onarımlarında tercih edilir. Anterior yaklaşım, koronoid ve troklear patolojilerde veya nörovasküler yapıların eksplorasyonunda kullanılabilir ancak nörovasküler yaralanma riski taşır. Posterior yaklaşım ise distal humerus kırıkları ve kompleks dirsek cerrahisinde geniş eklem görselleştirmesi sağladığı için evrensel bir yöntem olarak kabul edilir. Olekranon osteotomisi eklem yüzeyinin en iyi görüntülenmesini sağlasa da kaynamama ve implant çıkarma gereksinimi gibi dezavantajları vardır. Sonuç olarak, cerrah uygun yaklaşımı patolojinin tipi, anatomik gereksinimler ve kendi deneyimine göre seçmelidir.